Bestel vanaf nu je HorseFitShop artikelen op www.ej.nl

Spierbevangenheid (maandagziekte)

Spierbevangenheid, ook wel bekend onder de namen maandagziekte en tying-up, is een acute stoornis in de spierstofwisseling die verzuring van met name de rug, de kruisspier en de lendenen als gevolg heeft. Er ontstaat een ophoping van afvalstoffen in de spieren.

De oorzaken van spierbevangenheid zijn zeer divers. Eén van de belangrijkste oorzaken van spierbevangenheid is dat een paard teveel krachtvoer krijgt in verhouding tot de hoeveelheid beweging. Als paarden op dagen van rust geen aanpassing in hun voedsel krijgen kunnen ze de eerst volgende training spierbevangen raken. Een tekort aan elektrolyten door overmatig zweten kan ook zorgen voor spierbevangenheid. Tevens kan een te zware training van het paard, wanneer hij of zij niet in goede conditie verkeerd, een oorzaak zijn. Bovendien kan een stofwisselingsziekte of een te kort aan vitamine E of selenium aanleiding geven tot spierbevangenheid.
Er kan onderscheid gemaakt worden tussen verschillende gradaties van spierbevangenheid: licht, matig en zwaar. Over het algemeen zijn de symptomen van een paard met spierbevangenheid de pijn bij het lopen en dit dus niet graag willen doen. Bij de lichte vorm is de rug van het paard omhoog gebogen en heeft hij een stijve achterhand. Na de training zal het paard iets gestrekt gaan staan en niet meer willen lopen. Het krabben met de voorbenen kan ook een symptoom van spierbevangenheid zijn. Deze verschijnselen lijken op koliekachtige symptomen. 
Bij een matige vorm van spierbevangenheid zal het paard tijdens het werk niet van harte willen lopen. De passen worden korter en de spieren in de achterhand kunnen gaan trillen. Overmatig zweten, ook na de training, kan een symptoom van spierbevangenheid zijn. Na de eerste trillingen worden de spieren in de achterhand pijnlijk en stijf. Ook bruine urine is een verschijnsel dat bij spierbevangenheid is waar te nemen. Bruine urine wijst op de aanwezigheid van myoglobine (eiwit). Dit is vanuit de aangetaste spieren in het bloed van het paard terecht gekomen en is zeer schadelijk voor de nieren. 
Bij de zware vorm zweet het paard bovenmatig al aan het begin van de training. Ook zal het paard stijf bewegen of zelfs niet meer willen lopen omdat hij dat gewoonweg niet meer kan. Een verhoogde hart- en ademfrequentie en wijd openstaande neusgaten horen ook bij dit beeld. Net als bij de matige vorm is ook hier de urine bruin van kleur. Het paard zal aangeven dat het graag wil liggen. 
De behandeling van spierbevangenheid is afhankelijk van de vorm die het paard heeft, maar bel in alle gevallen een dierenarts om permanente schade aan de spieren te voorkomen. Het paard mag niet meer bewegen en moet warm worden gehouden door bijvoorbeeld een deken. Het paard mag niet eten, drinken daarentegen is wel goed. Als het paard bruine urine heeft zal de dierenarts een infuus aanleggen om ervoor te zorgen dat de myoglobine zo snel mogelijk het lichaam verlaat. Voor de bevordering van het herstel zal het paard ook een pijnstiller of ontstekingsremmer toegediend krijgen. Ook supplementen die helpen om de afvalstoffen onschadelijk te maken worden meestal gegeven, zoals vitamine E en selenium. 
Tip: zorg dat het paard minder krachtvoer binnenkrijgt op het moment dat er minder getraind wordt.
Scroll naar boven